10 αντιδράσεις στο άκουσμα «Νομική»

  Όντας δευτεροετής φοιτήτρια στην Νομική της Αθήνας και ενόψει εξεταστικής -της περιόδου που ασχολούμαστε λίγο περισσότερο με την πολυαγαπημένη μας σχολή- αισθάνθηκα ότι ήγγικεν η ώρα να αναφέρω το πλήθος των ποικίλων αντιδράσεων που έχω εκλάβει από τη στιγμή που ανακοινώθηκαν οι βάσεις των Πανελληνίων μέχρι σήμερα, όταν απαντάω στην ερώτηση «Και για πες, πού έχεις περάσει;»

Εγώ; Να πάω γήπεδο εγώ;

 Αν μου έλεγαν πριν από ένα χρόνο «Ευαγγελία, θα πας στο γήπεδο να δεις αγώνα μπάσκετ και θα σ'αρέσει κιόλας», θα έκανα μία γκριμάτσα δυσπιστίας, θα στένευα τα μάτια και θα έλεγα κοφτά «Αυτό, αποκλείεται». Πού να 'ξερα, όμως, ότι θα έμπαινα στα μουλωχτά σε αγώνα και θα χειροκροτούσα παρέα με τους φίλαθλους του Παναθηναϊκού στην θύρα 13;

Παρελθόν, παρόν και χάος

-Προσοχή, θα ζαλιστείτε-

    Χάος. Ακριβώς αυτό. Επικρατεί το απόλυτο χάος στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι το μέλλον. Το μέλλον. Ακούγεται τόσο μακριά και ταυτόχρονα κοντοζυγώνει. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, αυτομάτως γίνεται παρελθόν. Ναι μαμά, ναι γιαγιά, είμαστε νέοι. Έχω όλη τη ζωή μπροστά μου, αλλά, ξέρετε, τρυπώνει ύπουλα μερικές φορές μία μικρή λεπτή φωνούλα στο κεφάλι μου που επαναλαμβάνει: «Δεν το ζεις αρκετά, κάνε κι άλλα πράγματα, πιάσε καμιά δουλειά, δες τι θα κάνεις αύριο μεθαύριο. Α, πέρνα και κανένα μάθημα». Δεν την ακούτε;

Το μουσείο που μ' έκανε να δακρύσω

Έντεκα Σεπτεμβρίου του 2001. Πρώτη μέρα στο σχολείο και περιπλανιέμαι στους δρόμους της Θεσσαλονίκης παρέα με τον οδηγό του σχολικού λεωφορείου, ψάχνοντας το σπίτι μου -όντας το τελευταίο παιδί που δεν έχει παραδοθεί ακόμα στους γονείς του. Ύστερα από την πολύωρη ''ξενάγηση'', συναντάμε τον πατέρα μου. Ένας ταραγμένος, χλωμός, αλαφιασμένος χρηματιστής και με το κινητό τηλέφωνο να έχει γίνει προέκταση του αυτιού του. Αιτία της καθυστέρησης; Λίγες ώρες πριν, είχε συντριβεί ένα Boeing 767-223 πάνω στον Βόρειο Πύργο του Παγκοσμίου Κέντρου Εμπορίου και η μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση στην παγκόσμια ιστορία μόλις είχε αρχίσει.

Τι εστί Βουδαπέστη;

Αχ, Βουδαπέστη.

Όντας φοιτητής, την έχεις ακούσει άπειρες φορές από φίλους, γνωστούς, αδέρφια, ξαδέρφια. Δεν υπάρχει άτομο που να μην του έχω μιλήσει γι'αυτή την πόλη -sorry guys- από τότε που την επισκέφθηκα. Είναι η πόλη που διχοτομείται από τον Δούναβη και από την μία όχθη, δεσπόζει η αναρριχώμενη στους λόφους αριστοκρατική Βούδα κι από την άλλη, η επίπεδη και καταπράσινη Πέστη. Είναι η πόλη που το βράδυ είναι ακόμη καλύτερη. Συνδυάζει ιδιαίτερο και πολύβουο nightlife για όλα τα γούστα -ιδανικότατο για φοιτητές, καθώς τα ποτά είναι πάμφθηνα- με love is in the air ατμόσφαιρα λόγω της essence που αποπνέουν οι φωταγωγημένες γέφυρες, το Κοινοβούλιο και τα παλάτια.

Φτού και βγαίνω!

Περίπου έναν μήνα πριν, συμμετείχα στη διοργάνωση μίας έκθεσης ζαχαροπλαστικής κι είχα αναλάβει την ενημέρωση σε μαθητές δημοτικού σε σχολεία σε κάθε μεριά της Αττικής. Εργαστήρια σοκολάτας και μικρά λευκά σκουφάκια με ασορτί ποδιές. Σκέτος παράδεισος για τα μικρά μαθητούδια να γεμίσουν τα μικροσκοπικά τους δαχτυλάκια με σοκολάτα και να λερωθούν από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Ενώ λοιπόν περιμένουμε στο πεζούλι ενός σχολείου τον διευθυντή για την ενημέρωση, περνούν από μπροστά μας τρία μικρά χαριτωμένα κοριτσάκια. Ναι πολύ γλυκό μέχρι εδώ, το καλύτερο τώρα έρχεται.

Κάτι από τα Ταξίδια και τους Ανθρώπους τους

 Μία πολυάσχολη γιαπωνέζα ιδιωτικός υπάλληλος σε μια πολυεθνική εταιρία. Ένας χαμογελαστός μεξικανός σερβιτόρος σ' ένα ιταλικό εστιατόριο. Μία καπάτσα ταμείας σ' ένα κατάστημα παπουτσιών. Μία φουριόζα ελληνοαμερικάνα ρεσεψιονίστ. Δύο μουστακαλήδες σκουπιδιάρηδες στην Πέμπτη Λεωφόρο. Μία πολυλογού καμαριέρα στο ξενοδοχείο. Ένας δίμετρος αφρικανός μπασκετμπολίστας στη διάβαση πεζών.

Μία σχέση αγάπης και μίσους

  Σαν χθες, πριν από 240 χρόνια ιδρύθηκε το διασημότερο θέατρο της Μόσχας, το Θέατρο Μπολσόι. Σχεδιάστηκε και χτίστηκε με σκοπό την φιλοξενία παραστάσεων μπαλέτου και όπερας και στην σκηνή του έκανε πρεμιέρα, μεταξύ άλλων πασίγνωστων έργων, ''Η Λίμνη των Κύκνων'' του Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι στις 20 Φεβρουαρίου του 1877. 

Η Ολοκαίνουρια Καινή...Διαθήκη

-Προσοχή: spoiler. Συνεχίζετε με δική σας ολοκληρωτική ευθύνη-

    Υποθέστε ότι ο Θεός δεν είναι μία άυλη ανώτερη δύναμη ούτε ένας παχουλός γεράκος με άσπρα πλούσια γένια και χερουβείμ να πετούν ανέμελα δεξιά κι αριστερά του, αλλά ένας μεσήλικας Βέλγος χαιρέκακος αγριάνθρωπος που δημιούργησε την ανθρωπότητα μόνο και μόνο για να έχει κάποιον να βασανίζει.