ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ολυμπιακοί αγώνες, Κοινωνικοί αγώνες

Το 2016, εκτός από τη χρονιά-εφιάλτη των απανωτών τρομοκρατικών επεισοδίων, θα μείνει στην ιστορία ως η χρονιά των Ολυμπιακών του Ρίο ντε Τζανέιρο. Η χρονιά που το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός του πλανήτη έλαβε για πρώτη φορά χώρα σε έδαφος της Νότιας Αμερικής. Όπως είναι επόμενο, οι αγώνες, ένα δρώμενο κάτι παραπάνω από δια-πολιτισμικό, δεν θα μπορούσαν να μην έχουν έντονο το χρώμα των κοινωνικών εξελίξεων της εποχής. Αξίζει λοιπόν να κάνουμε μια ανασκόπηση στους αγώνες του Ρίο παραμερίζοντας, για μια φορά, την αθλητική οπτική και υιοθετώντας μια πιο κοινωνική.

Γιατί Ευρώπη και όχι Τουρκία;

Στις 28 Ιουνίου 2016 γίναμε για μια ακόμη φορά μάρτυρες μιας φρικιαστικής τρομοκρατικής επίθεσης στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της γειτονικής Τουρκίας, Ατατούρκ. Η επίθεση, που συμπεριλάμβανε, πυροβολισμούς και βομβαρδισμούς αποδόθηκε από τις τουρκικές αρχές σε τρεις άντρες, οι οποίοι θεωρήθηκε ότι δρούσαν εκ μέρους του Ισλαμικού Κράτους, χωρίς ωστόσο η ίδια η οργάνωση να αναλάβει επίσημα την ευθύνη. Με το πέρασμα των ημερών είδαμε τον αριθμό τόσο των νεκρών όσο και των τραυματιών να ανεβαίνει, φθάνοντας τελικά το σοκαριστικό νούμερο των 45 (The Straits Times, World (2 July 2016)) και 239 αντίστοιχα.

Ειδήσεις στο feed μου που με έκαναν να χαμογελάσω

Πρόκειται πραγματικά για μια πολύ δύσκολη περίοδο να διαβάζει κανείς ειδήσεις κάτι που δυστυχώς δεν μπορεί πλέον να αποδοθεί στην τάση των μέσων για καταστροφολογία. Δολοφονίες, πολιτικές αντιθέσεις, οικονομική αστάθεια είναι μόνο μερικές από τις αναρτήσεις που διαβάζουμε καθημερινά. Σε μια προσπάθεια να πάω κόντρα στο ρεύμα παραθέτω εδώ ορισμένες από τις ειδήσεις της προηγούμενης εβδομάδας που μου χάρισαν ένα χαμόγελο άλλοτε λόγω χαράς άλλοτε λόγω γλυκύτητας άλλοτε λόγω ικανοποίησης:

Στιγμές εξεταστικής που κάθε "σωστός" φοιτητής μπορεί να αναγνωρίσει

Εξεταστική. Το μελανό σημείο του θρύλου της ¨ξέγνοιαστης¨φοιτητικής ζωής. Η περίοδος που κάθε φοιτητής καλείται να ρίξει μαύρη πέτρα στην ανέμελη καθημερινότητα του και να έρθει αντιμέτωπος με τους καρπούς της τεμπελιάς και της καλοπέρασης του. Στη διάρκεια αυτής της “εφιαλτικής” περιόδου όλοι μας βιώνουμε κοινές κωμικοτραγικές καταστάσεις που δείχνουν πως είναι καιρός να σοβαρευτούμε χωρίς ωστόσο κανένα αποτέλεσμα:

10 Λόγοι που αγαπάμε την Αθήνα:

1. Γιατί είναι μια πόλη με ιστορία και αποτυπώσεις πολλών περιόδων . Κλασσική, σε κάποιο (μικρό) βαθμό βυζαντινή, νεοκλασική, ευρωπαϊκή, πασχίζει να αποποιηθεί τον ανατολικό και να ενστερνιστεί το δυτικό της χαρακτήρα, χωρίς να το καταφέρνει. Ξεχνάει μάλλον ότι αποτελεί, αν όχι λίκνο τότε σίγουρα κράμα και των δύο αυτών κόσμων.
   

Πέντε χρόνια είναι μια ζωή

2016. Πέντε χρόνια από την έναρξη του εμφύλιου πολέμου στη Συρία, μια άλλοτε αυτόνομη και αναπτυγμένη χώρα φαίνεται να έχει έρθει στα πρόθυρα της καταστροφής. Πέντε χρόνια από το ξέσπασμα της μεγαλύτερης μεταναστευτικής κίνησης της εποχής μας, κάθε μέρα που περνάει μπορούμε με μεγαλύτερη σιγουριά να ισχυριστούμε πως καμία χώρα, καμία ήπειρος δεν δείχνει να είχε προετοιμαστεί για το τι επρόκειτο να συμβεί.

Ok ladies now let’s get in formation…?

Όποιος καλείται να ανταποκριθεί σε μια δημιουργική εργασία, κατά κανόνα θα περάσει περίοδο/-ους, όπου η μούσα του θα τον εγκαταλείψει. Και φυσικά δεν αποτελώ εξαίρεση σε αυτό. Τι κάνω, λοιπόν, όταν συμβαίνει αυτό ? Βάζω λίγη μουσική και προσπαθώ να χαλαρώσω, να ανανεώσω τη σκέψη μου. Έτσι, ένα τέτοιο απόγευμα, αποφάσισα να βάλω κάποιο playlist σε γνωστό music broadcasting site. Ώσπου κάποια στιγμή ένα νέο τραγούδι της “Jenny from the block” (κατά κόσμον J.LO)  υπό τον τίτλο “I ain’t your mama/Δεν είμαι η μητέρα σου” άρχισε να παίζει. «Ώπα» λέω στον εαυτό μου «εδώ είμαστε».

Πως είπατε; Συναίσθημα;

Ζούμε γρήγορα. Αστραπιαία! Κατακλυζόμαστε από καθήκοντα, υποχρεώσεις, ειδήσεις και εξελίξεις. Τρέχουμε από τη μια δουλεία στην άλλη, όπως ορίζει το σκληροπυρηνικό πρόγραμμά μας. Οι κοντινοί μας άνθρωποι είναι ονόματα σε σειρές αντζεντών, αναρτήσεις κοινωνικών σελίδων και ευχετήρια μηνύματα. Σε μια καθημερινότητα, όπου κανείς δεν έχει χρόνο να εμβαθύνει, η παραμικρή ανθρώπινη επαφή φαίνεται να έχει εκφυλιστεί σε επιφανειακή, διακπεραιωτική διάδραση και ο όρος συναίσθημα μοιάζει καλός μόνο για τίτλους εμποροτράγουδων.

Το θηρίο μέσα σου...

Στην Ελλάδα της κρίσης έχουμε εξοικειωθεί με την ιδέα της διάκρισης των ανθρώπων σε άνεργους και σε εργαζόμενους λες και αναφερόμαστε σε κάποιο τύπο ψυχρής παραγωγικής μηχανής. Τα ποσοστά μόνο αυτών των ομάδων φαίνεται να έχουν σημασία. Τι γίνεται ωστόσο με τις πιο ανθρωπιστικές κατηγοριοποιήσεις του πληθυσμού; Οι ψυχολογικές διαταραχές αποτελούν μια ακόμη μαύρη σελίδα στο κεφάλαιο της οικονομικής κρίσης μπροστά στο οποίο όλοι φαίνεται να εθελοτυφλούμε.

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου...

Ο σύγχρονος άνθρωπος, ένα ον τόσο χαρισματικό αλλά ταυτόχρονα και τόσο ματαιόδοξο, φαίνεται να είναι αθεράπευτα προσκολλημένος στην εικόνα του. Η ανάγκη για κοινωνική αποδοχή καθιστά τον τρόπο με τον οποίο μας βλέπουν οι άλλοι πιο σημαντικό από τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι βλέπουμε τον εαυτό μας. Έτσι η εξωτερική «ατέλεια» ανάγεται σε ύψιστο πρόβλημα και η εξάλειψη της σε προτεραιότητα. Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν, είναι ποιός ορίζει τι είναι «ατέλεια» και τι όχι;