Περιμένοντας Το ΣτΕ...

Είναι περιττό να αναφέρω πόσο αντιδημοκρατική και καιροσκοπική θεωρώ ότι είναι η απόφαση να κλείσουν τα κανάλια που δεν πήραν άδεια. Η κυβέρνηση, προφανώς, προτίμησε να κερδίσει εύκολα λεφτά μειώνοντας τα κανάλια τα οποία υπήρχαν στην τηλεόραση αντί να προχωρήσει στο αυτονόητο, δηλαδή αποκρατικοποιήσεις, μείωση περιττών χρεών του δημοσίου και μείωση της φορολογίας (Υ.Γ.2).
Δεν θέλω να προχωρήσω σε δηλώσεις συμπαράστασης και σπαραγμού καθότι αυτή τη στιγμή θεωρώ περιττό να αναλύουμε συνεχώς πόσες απολύσεις θα γίνουν και πού θα ασκήσουν ξανά το επάγγελμά τους οι απολυμένοι. Αντιθέτως, θέλω να έχω λίγο υπομονή ακόμα και να ελπίζω στην απόφαση του ΣτΕ. Ίσως είναι η τελευταία φάση στην οποία μπορεί να ανατραπεί η κατάσταση. Στα χέρια των ανθρώπων που θα συνεδριάσουν για να βγάλουν την απόφαση βρίσκεται όχι μόνο το μέλλον χιλιάδων εργαζόμενων ή της τηλεόρασης, αλλά και της χώρας από εδώ και πέρα.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή και ας αναλύσουμε και τις δυο περιπτώσεις:

Πρέπει να ευαισθητοποιηθούμε περισσότερο

Υπέπεσε στην αντίληψη μου (χάρη σε μια πολύ καλή μου φίλη) ένα άρθρο, και κατ' επέκταση ένα βίντεο, το οποίο δημιούργησε η Νορβιγκή φιλανθρωπική οργάνωση, φέρουσα το όνομα "CARE".

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ολυμπιακοί αγώνες, Κοινωνικοί αγώνες

Το 2016, εκτός από τη χρονιά-εφιάλτη των απανωτών τρομοκρατικών επεισοδίων, θα μείνει στην ιστορία ως η χρονιά των Ολυμπιακών του Ρίο ντε Τζανέιρο. Η χρονιά που το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός του πλανήτη έλαβε για πρώτη φορά χώρα σε έδαφος της Νότιας Αμερικής. Όπως είναι επόμενο, οι αγώνες, ένα δρώμενο κάτι παραπάνω από δια-πολιτισμικό, δεν θα μπορούσαν να μην έχουν έντονο το χρώμα των κοινωνικών εξελίξεων της εποχής. Αξίζει λοιπόν να κάνουμε μια ανασκόπηση στους αγώνες του Ρίο παραμερίζοντας, για μια φορά, την αθλητική οπτική και υιοθετώντας μια πιο κοινωνική.

Τζαμί στην Αθήνα, Υποχρέωση όχι Παραχώρηση.

Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα τείνουμε να αντιμετωπίζουμε τις υποχρεώσεις που δεν μας αρέσουν με αναβλητικότητα, είτε αυτό αφορά τις εργασίες ενός παιδιού του Δημοτικού, είτε την εκπλήρωση συνταγματικώς αναγνωρισμένων υποχρεώσεων της επίσημης ελληνικής Πολιτείας. Όσον αφορά το δεύτερο αναφέρομαι προφανώς στο ζήτημα της ανέγερσης του τεμένους στην Αθήνα, ένα ζήτημα το οποίο τραβάει πιο πολλά χρόνια απ'όσα θα φανταζόταν κάποιος ανυποψίαστος.

Εντάξει Άννα, σε ακούσαμε!

                     Ο Έλληνας από τη φύση του θέλει να γκρινιάζει. Δεν είναι ικανοποιημένος με τίποτα, ακόμα κι όταν όλα είναι υπέροχα. Το τελευταίο βέβαια σπάνια συμβαίνει, σε κάθε περίπτωση πάντως έχει την τάση να "κάνει την τρίχα, τριχιά". Τρελαίνεται να μεγαλοποιεί τα πράγματα, να ασχολείται διαρκώς με ένα πρόβλημα μέχρι να γίνει γραφικός. Τρανό παράδειγμα αποτελεί το ζήτημα της Άννας Κορακάκη και όλων όσων ασχολήθηκαν με αυτό.

Είναι Δικά Τους Τα Μετάλλια!

"Εντάξει σίγουρα ευχαριστώ όλον τον κόσμο για την υποστήριξή του, αλλά ο σύζυγός μου με έχει υποστηρίξει πριν πάρω το χρυσό μετάλλιο κι όλο το χρόνο έχει δουλέψει όσο έχω δουλέψει κι εγώ και σίγουρα το αφιερώνω σ'αυτόν" είπε η Κατερίνα Στεφανίδη μετά από ερώτηση δημοσιογράφου στο αεροδρόμιο για το αν αφιερώνει τώρα που επέστρεψε το μετάλλιο στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι τόσο σε αυτή της τη δήλωση όσο και στις δηλώσεις που έγιναν στον ΑΝΤ1 (ΠΗΓΗ:https://www.youtube.com/watch?v=2Ugeap9_KKw) μου φάνηκε αρκετά ειλικρινής. Όχι, δεν θα το αφιερώσει στην Ελλάδα ακόμα και αν κάποιοι ξινίζουν για αυτό.

Rio 2016: Η σύνοψη!

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, το μεγαλύτερο αθλητικό συμβάν παγκοσμίως, αποτελούν πλέον παρελθόν. Δύο εβδομάδες με ασταμάτητο αθλητικό θέαμα έφτασαν στο τέλος τους με τη χθεσινή, ομολογουμένως διασκεδαστική, τελετή λήξης. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να θυμηθούμε τα βασικότερα σημεία τους σε λίγες παραγράφους...

Η όψη της Ελλάδας στο πρόσωπο της Άννας

Όταν η χώρα σου κατατρέχεται από χίλια μύρια προβλήματα, οποιαδήποτε διεθνής καταξίωση, είτε σε ατομικό είτε σε ομαδικό επίπεδο, είτε μικρή είτε μεγάλη, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία, αποτελεί μια υπόκωφη ανακούφιση θα έλεγα, ένα σημάδι προς ‘’τους έξω’’ ότι είμαστε ακόμα εδώ και μία παρότρυνση προς ΄΄τους έσω΄΄ ότι μπορούμε και πρέπει να είμαστε ακόμα εδώ. Ε και δύο ολυμπιακά μετάλλια δεν τα λες και λίγο. Πόσο μάλλον όταν το ένα είναι χρυσό, πόσο μάλλον όταν ο εθνικός σου ύμνος ακούγεται για μία ακόμα φορά στα μήκη και στα πλάτη της γης.

Η ανίατη νόσος του εθνικισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο!

Το σημερινό άρθρο έχει τη δυνατότητα να συμπυκνωθεί,κάλλιστα,σε τέσσερις όρους του ελληνικού λεξιλογίου,εκ των οποίων οι δύο,μάλιστα,συνιστούν άρθρα."Η ψευδαίσθηση του πεπρωμένου",όπως άκρως εύστοχα ο Αμάρτια Σεν χαρακτήρισε την ντετερμινιστική προσέγγιση και προσκόλληση στην εθνική συλλογική ταυτότητα.Συμπεραίνουμε,ωστόσο,ότι όσες δεκαετίες,ή προτιμότερα αιώνες,κι αν έχουν διανυθεί,η μάστιγα του εθνικισμού ευρίσκει τα αίτια που αναζητά,ώστε να επανέρχεται στο προσκήνιο.Σήμερα,εν έτει 2016,απειλεί και χτυπά συνθηματικά την πόρτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης,εν μέσω της δυσμενέστερης παγκόσμιας κρίσης,στο χρονικό διάστημα μετά το Β'Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μεταρρυθμίσεις ΚΑΙ στην Παιδεία

Μεταρρυθμίσεις,μεταρρυθμίσεις,μεταρρυθμίσεις...Ευτυχώς στον τόπο μας προνοούμε ώστε να εκφράζουμε την έλξη μας προς κλισέ όρους-εκφράσεις,κάθε φορά που ξεδιπλώνεται ενώπιον μας μια νέα ευκαιρία.Αποκύημα της όλης αυτής διαδικασίας,που τελεί σε σχέση αιτιώδους συνάφειας,είναι η παντελής αδιαφορία,αναφορικά με το περιεχόμενο και τον πυρήνα των όρων που μεταχειριζόμαστε και η στείρα νοητική και πνευματική προσκόλληση μας σε ένα σχετικά μικρό αριθμό γραμμάτων του ελληνικού αλφαβήτου.Μεταρρυθμίσεις,λοιπόν,αφού αποτελεί την πλέον αναμασημένη τροφή των εκάστοτε μηρυκαστικών που συνθέτουν τα πάνελ των εκάστοτε απογευματινών δελτίων ειδήσεων.Στο νευραλγικότερο,των χώρων και κοινωνικών θεσμών,τομέα της παιδείας,ο κύριος Φίλης επιχείρησε να διαφωτίσει το κοινό του,αποσαφηνίζοντας και προσδίδοντας ένα πιο εξειδικευμένο περιεχόμενο στη λατρεμένη αυτή έκφραση των καιρών.

Μήπως Τελικά Πηγαίνουν Οι Γονείς Σχολείο;

Πολλές φοιτητοσυζητήσεις ,στις οποίες είχα πάρει μέρος, σε κάποια φάση κατέληγαν στα σχολικά μας χρόνια, στα μαθήματα και στις εργασίες που κάναμε όταν ήμασταν πιο μικροί. Και βεβαίως πάντα θα αναδυόταν το ερώτημα '' Σε βοήθαγαν εσένα οι γονείς σου στα μαθήματα; “. Και προφανώς και πρέπει οι γονείς να βοηθάνε τα παιδιά τους αλλά νομίζω ότι υπάρχουν περιπτώσεις που το παρακάνουν. Πάμε να δούμε μερικές.

BREaking Europe

Ξεκινώ ξεκαθαρίζοντας ότι ακόμα και το BREmain αν επικρατούσε τελικά η γνώμη μου θα ήταν ίδια. Το ευρωπαϊκό όνειρο φέτος δέχτηκε το ισχυρότερο χτύπημα. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) ένα κράτος αποφασίζει να ψηφίσει για αποχώρηση.

Χρόνια Πολλά ρε Πατέρα!

 

      Χρόνια πολλά στους πατεράδες όλου του κόσμου. Χρόνια πολλά και στον δικό μου! Σήμερα είναι η μέρα σας. Μέσα στον χρόνο υπάρχουν διάφορες ημέρες αφιερωμένες στην γυναίκα, Η Γιορτή της Μητέρας, Η Γιορτή της Γυναίκας, Η Μέρα Κατά του Καρκίνου του Μαστού, Η Μέρα για τα Δικαιώματα των Γυναικών κλπ. Είναι ημέρες ιδιαίτερης σημασίας και πρέπει να χαιρόμαστε που υπάρχουν. Στον καημένο τον μπαμπά; Μια μόνο μέρα; Χαλάλι. Αφού υπάρχει όμως να μην δώσουμε τα εύσημα στους καθημερινούς αυτούς ήρωες; Για τα κορίτσια δεν ξέρω ποια είναι ακριβώς η σχέση με τους πατεράδες τους, για τα αγόρια όμως ξέρω. Όχι μόνο ξέρω αλλά θα σας πω και οχτώ μεγάλες αλήθειες. Οχτώ πράγματα που όλοι τα έχουμε βιώσει και όλοι θα πρέπει να κάνουμε για αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους.

Πώς καταστρέφουμε το σπίτι μας;

Είναι και επίσημο. Η Ανταρκτική είναι η τελευταία περιοχή πάνω στη Γη στην οποία καταγράφηκε περιεκτικότητα διοξειδίου του άνθρακα  πάνω από 400ppm (ΠΗΓΗ:https://www.theguardian.com/environment/2016/jun/16/antarctic-co2-hits-400ppm-for-first-time-in-4m-years) . Αυτό σημαίνει ότι σε 1000000 μέρη ατμοσφαιρικού αέρα (δεν έχει σημασία αν είναι γραμμάρια ή χιλιόγραμμα ή λίτρα), τα 400 μέρη είναι διοξείδιο του άνθρακα.

10 αντιδράσεις στο άκουσμα «Νομική»

  Όντας δευτεροετής φοιτήτρια στην Νομική της Αθήνας και ενόψει εξεταστικής -της περιόδου που ασχολούμαστε λίγο περισσότερο με την πολυαγαπημένη μας σχολή- αισθάνθηκα ότι ήγγικεν η ώρα να αναφέρω το πλήθος των ποικίλων αντιδράσεων που έχω εκλάβει από τη στιγμή που ανακοινώθηκαν οι βάσεις των Πανελληνίων μέχρι σήμερα, όταν απαντάω στην ερώτηση «Και για πες, πού έχεις περάσει;»

Περί εκλογικού νόμου

Κι ήρθε η στιγμή που το σύνταγμα θα αναθεωρηθεί και από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, άλλωστε, καμία κυβέρνηση δεν θεωρείται επιτυχημένη αν δεν αναθεωρήσει τουλάχιστον μια φορά το σύνταγμα για ψύλλου πήδημα ή αρκετές φορές για να εξυπηρετήσει και το δικό της συμφέρον.

Έτσι, φτάσαμε και στο σήμερα όπου τέθηκε μεταξύ άλλων και το ζήτημα του εκλογικού νόμου. Κοινώς αν και πώς θα μπορέσει να αλλάξει η κατανομή των εδρών στα κόμματα μετά την καταμέτρηση των ψήφων. Αυτή τη στιγμή το εκλογικό σύστημά μας είναι "ενισχυμένη αναλογική με όριο 3%". Έτσι, όλα τα κόμματα με ποσοστό κάτω του 3% δεν μπαίνουν στη Βουλή, ενώ επιπλέον δίνεται ένα μπόνους 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, που ουσιαστικά παρέχει τη δυνατότητα αυτοδυναμίας. Δυνατότητα που δεν θα υπήρχε αν είχε τεθεί σε εφαρμογή η απλή αναλογική.

Γιατί όλα ξεκινούν από την Παιδεία

''Οι γονείς θα πρέπει να πάψουν να θεωρούν - και βεβαίως να προσφωνούν - τα παιδιά τους ως πριγκίπισσες και βασιλόπουλα''
Όταν διάβασα για πρώτη φορά την ανωτέρω πρόταση, θεώρησα ότι πρόκειται για ευφάνταστο τρολλάρισμα κάποιας χιουμοριστικής σελίδας του Facebook. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα στην Ελλάδα της κυβέρνησης Τσιπροκαμμένων έμελλε για ακόμη μία φορά να με διαψεύσει περίτρανα. Πρόκειται για μόλις μία εκ των πολλών εξωφρενικών διατάξεων ενός ιδιότυπου ''συμβολαίου τιμής'', εν είδει όρκου, που καλούνται να υπογράψουν μαθητές δημοτικού (!) στα πλαίσια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που δρομολογεί ο...συμφοιτητής μου στην Νομική Αθηνών (δεν την τελείωσε ποτέ) και εν ενεργεία Υπουργός Παιδείας, Ν. Φίλης.

Ο "Παιδαγωγικός Κώδικας Δημοκρατικού Ανθρωπισμού" θα σώσει την παιδεία μας!

Προφανώς ο παραπάνω τίτλος-δήλωση είναι ειρωνικός. Μόνο ειρωνικοί, όμως, μπορούμε να είμαστε από τη στιγμή που το συγκεκριμένο μέτρο είναι το λιγότερο αστείο. Δεν είναι αστείο επειδή οι λέξεις που μπορούν να χαρακτηρίσουν οι γονείς το παιδί τους πρέπει πλέον να είναι πιο περιορισμένες, αλλά επειδή φέρονται κυρίως στα παιδιά σαν να είναι τελείως ηλίθια.

Μια τραγωδία στο Σινσινάτι

Οι τραγωδίες στην αρχαία Ελλάδα αποτελούσαν ένα δραματικό είδους ποιητικού λόγου. Ακολουθούσαν την τυπική ροή με την εισαγωγή, το κυρίως μέρος της πλοκής και το τέλος που συνοδευόταν από την κάθαρση. Λίγο πολύ τα δυο πρώτα είναι γνωστά. Το τέλος, όμως, ήταν ιδιαίτερο. Η κάθαρση αποτελεί και τη μετάβαση στην ηρεμία του θεατή από το άγχος και τις ψυχολογικές μεταπτώσεις.

Έτσι, κάποιοι άρχισαν από κοντά κι άλλοι από μακριά να παρακολουθούν την "τραγωδία" του Σινσινάτι. Πριν από λίγες μέρες υπάλληλοι ασφαλείας του ζωολογικού στο Σινσινάτι πυροβόλησαν και σκότωσαν έναν γορίλα όταν ένα παιδάκι έπεσε μέσα στον χώρο που περιοριζόταν. Σύμφωνα με τους εκπροσώπους του ζωολογικού και μια μεγάλη μερίδα του κόσμου ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει. Αυτό που πρόσταζε η περίσταση. Σύμφωνα με τους απανταχού ζωόφιλους ο γορίλας δεν έπρεπε να θανατωθεί κυρίως επειδή δεν υπήρξε κάποια ένδειξη ότι το παιδί διέτρεχε πολύ σοβαρό κίνδυνο. Αντίθετα, θεωρούν ότι έπρεπε να τον κοιμίσουν.

Η 'καραμέλα' της Σχιζοφρένειας!

Στο μικρό διάστημα της μιας εβδομάδας έχω μείνει άφωνη: ‘Πατέρας βίαζε επί 3 χρόνια την κόρη του’, ‘ιατρός ΄σιδέρωσε΄ την ερωμένη του (ναι σωστά καταλάβατε, πήρε το καυτό σίδερο και το πάτησε πάνω της), ‘δράκος’ στο Μαρούσι επιτέθηκε σε 5 γυναίκες.