Η όψη της Ελλάδας στο πρόσωπο της Άννας

Όταν η χώρα σου κατατρέχεται από χίλια μύρια προβλήματα, οποιαδήποτε διεθνής καταξίωση, είτε σε ατομικό είτε σε ομαδικό επίπεδο, είτε μικρή είτε μεγάλη, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία, αποτελεί μια υπόκωφη ανακούφιση θα έλεγα, ένα σημάδι προς ‘’τους έξω’’ ότι είμαστε ακόμα εδώ και μία παρότρυνση προς ΄΄τους έσω΄΄ ότι μπορούμε και πρέπει να είμαστε ακόμα εδώ. Ε και δύο ολυμπιακά μετάλλια δεν τα λες και λίγο. Πόσο μάλλον όταν το ένα είναι χρυσό, πόσο μάλλον όταν ο εθνικός σου ύμνος ακούγεται για μία ακόμα φορά στα μήκη και στα πλάτη της γης.

10 + 1 ύποπτα σημεία του τουρκικού πραξικοπήματος

Με την εδραίωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ιδεών και αξιών που αυτή συνοδεύει, η δημοκρατία στους κόλπους της Ευρώπης μόνο έμμεσα πλήγματα έχει δεχθεί τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως υπό τη μορφή του περιορισμού κάποιων δικαιωμάτων των πολιτών. Αλλά και στις γύρω-γειτονικές χώρες της Ευρώπης να κοιτάξει κανείς, είτε έγιναν προσπάθειες επαναφοράς-στην ουσία ΄΄γέννησης΄΄- του δημοκρατικού πολιτεύματος - ή αν θέλετε πιο απλά, κατάλυσης των δικτατορικών καθεστώτων-, βλέπε Αίγυπτο, Λιβύη, είτε ο περιορισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι κατάφωρος, βλέπε Τουρκία. Άμεσο πλήγμα του δημοκρατικού πολιτεύματος, κοινώς κατάλυση της δημοκρατίας μέσω του πιο συνήθους και προσφιλούς στους εχθρούς της μέσου, δηλαδή μέσω πραξικοπήματος, είναι γεγονός ότι ήταν διαδικασία άγνωστη, τουλάχιστον για εμάς τους νεώτερους.

Γιατί ο Έλληνας…ξέρει (;)

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε παρευρέθηκα σε μία εκδήλωση του σχολείου, από το οποίο αποφοίτησα. Οι αναμνήσεις που ξύπνησαν μέσα μου πολλές. Καθηγητές, παλιοί φίλοι και γνωστοί ήταν όλοι εκεί. Οι συνομιλίες μαζί τους έδιναν και έπαιρναν. Αφού, λοιπόν, οι γνωστές στιχομυθίες παρέρχονταν η όλη συζήτηση επικεντρωνόταν στην επικαιρότητα.  Τί πιο επίκαιρο από το BREXIT;

Κάποια στιγμή θα παίξουν...

Η αλήθεια είναι πως αυτό το Euro δεν ξεκίνησε και με τους καλύτερους οιωνούς. Πλημμύρες σε όλη τη Γαλλία, απεργιακές κινητοποιήσεις με σχεδόν πλήρη παράλυση των πάντων, απειλές από τον ISIS  για τρομοκρατικά χτυπήματα. Και τα προβλήματα δε σταμάτησαν εκεί. Με την εκκίνηση του Euro, κεντρικοί δρόμοι μεγάλων πόλεων της Γαλλίας μετατράπηκαν σε ρινγκ, όπου φανατισμένοι- και μεθυσμένοι- οπαδοί εθνικών ομάδων συγκρούονται τόσο μεταξύ τους όσο και με τις αστυνομικές δυνάμεις. Τώρα γιατί να πας να παρακολουθήσεις μία γιορτή του ποδοσφαίρου και να αρχίσεις να παίζεις ξύλο τόσο μανιασμένα, πραγματικά αδυνατώ να το σχολιάσω.

Τέλος εποχής

Ο Σπανούλης παίρνει τη μπάλα στα χέρια του, με τον Ολυμπιακό να βρίσκεται 2 πόντους πίσω και το χρονόμετρο να γράφει 18 δευτερόλεπτα. Περνάει το κέντρο και απέναντι του βρίσκεται ο Διαμαντίδης. Η αποτύπωση όλου του σύγχρονου ελληνικού μπάσκετ σε μία εικόνα, σε ένα μαρκάρισμα. Ο Σπανούλης σηκώνεται γύρω στα 3 δευτερόλεπτα πριν το τέλος και η κατάληξη γνωστή. Το χει κάνει άπειρες φορές άλλωστε.

Next station…Acropolis

Ας πάμε πολύ πίσω, μεταξύ 2^ου και 1^ου π.Χ. αιώνα, όπου βασιλιάς του ιστορικού Πόντου υπήρξε ο Μιθριδάτης Στ΄. Ο βασιλιάς, φοβούμενος μήπως οι εχθροί του τον δηλητηριάσουν, χορηγούσε βαθμιαία στον εαυτό του μη θανατηφόρες μικρές δόσεις δηλητηρίου, για να αποκτήσει ανοσία, κάτι που τελικά κατάφερε. Μετά την ήττα του από τον Πομπήιο, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει πίνοντας δηλητήριο, όμως λόγω της ανοσίας που είχε αποκτήσει η απόπειρα του απέβη άκαρπη, με αποτέλεσμα να καταφύγει σε ένα μισθοφόρο για να τον διαπεράσει με σπαθί.

ΠΡΑΓΜΑΤΙ!...τους κόβουνε τα χέρια

Ας φανταστούμε τη δημοκρατία ως μία ζυγαριά. Στο ένα μέρος της ζυγαριάς βρίσκεται η ελευθερία και στο άλλο μέρος η ευθύνη. Για να μπορεί να ισορροπήσει όμως μια ζυγαριά  απαιτείται το κάθε σκέλος της να είναι ισόβαρο με το άλλο. ΄΄Όλως τυχαίως΄΄ όμως, το ίδιο συμβαίνει και με τη δημοκρατία. Για να μπορεί ένα πολίτευμα να λέγεται πράγματι δημοκρατικό, για να μπορεί κάθε πολίτης να απολαμβάνει την ίδια ελευθερία με τους συμπολίτες του απαιτείται να έχει και την ευθύνη των πράξεων του, απαιτείται δηλαδή να τυγχάνει ανάλογης μεταχείρισης των πράξεων του. Αν η ζυγαριά γέρνει προς την πλευρά της ευθύνης, το πολίτευμα καθίσταται απολυταρχικό. Αν γέρνει προς την αντίθετη, την πλευρά της ελευθερίας, τότε έχουμε να κάνουμε με ασυδοσία, ή όπως έμπρακτα μεταφράζεται, με ατιμωρησία.

Δημοσιο-ιδιωτικές περιπτύξεις

Όλοι έχετε ακούσει τα αρχικά ΟΛΠ.. Ελάτε τώρα δε μπορεί. Ίσως αν αναφέρω και τη λέξη COSCO και σκεφτείτε τώρα τις δύο λέξεις συνδυαστικά σας έρθει κάτι στο μυαλό. Όχι δε λέω κάτι ακαταλαβίστικο. Αναφέρομαι στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς που τον προηγούμενο μήνα το 67% αυτού πέρασε από τα χέρια του ελληνικού Δημοσίου στην κινεζική εταιρία COSCO. Κοινώς ιδιωτικοποιήθηκε- συγγνώμη αποκρατικοποιήθηκε εννοούσα. Τη λέξη ΄΄ιδιωτικο-΄΄ ας την αφήσουμε καλύτερα γιατί φέρνει αναγούλα σε κάποιους.

Br...Gr...E.E.xit

- Ελλάδα, 5 Ιουλίου 2015: «Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25.06.2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους; Το πρώτο έγγραφο τιτλοφορείται «Reforms for the completion of the Current Program and Beyond» («Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού») και το δεύτερο «Preliminary Debt sustainability analysis» («Προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους»).

Απίστευτο κι όμως ...λογικό!

 Ναι ο Ολυμπιακός είναι εκτός TOP-8.. Απίστευτο; Αν κάναμε την ίδια ερώτηση πριν από 7-8 χρόνια, νομίζω όχι απλά δε θα μας φαινόταν απίστευτο αλλά και πολύ λογικό. Αλλά σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει.

΄΄Ροντέο(;)΄΄ ΕΝΤΟΣ Βουλής!

Ανοίξτε τις τηλεοράσεις σας. Δείτε τα πρωτοσέλιδα των σημερινών εφημερίδων. «Μετωπική σύγκρουση του πρωθυπουργού με τον Κ. Μητσοτάκη», «Εκρηκτική αντιπαράθεση Τσίπρα-Μητσοτάκη» «Πυρά μεταξύ Κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης».

Οδός ΄Φιλικής Εταιρίας΄

Αν ρωτήσετε ένα μικρό παιδί, που μόλις τελείωσε το δημοτικό, για την ελληνική Επανάσταση του ΄21, αμέσως το μυαλό του θα κατακλειστεί από ένα πλήθος ονομάτων. Για ποιον να πρωτομιλήσει; Ποιανού τα κατορθώματα να περιγράψει πρώτα; Να σας πει για τον Κολοκοτρώνη, το «Γέρο του Μοριά»,τη μυθική αυτή φιγούρα, τον οπλαρχηγό που με τις μάχες του σε Βαλτέτσι, Τριπολιτσά και Δερβενάκια συνέδεσε το όνομα του με την ανδρεία και τη στρατιωτική ευφυία, περνώντας στο πάνθεον των μεγάλων Ελλήνων; Να σας πει για το ναύαρχο-πυρπολητή Κανάρη, το φόβο και τον τρόμο των Τούρκων στις θάλασσες, τον άνθρωπο που κατάφερε να πυρπολήσει την τουρκική ναυαρχίδα; Να αναφερθεί στον Καραϊσκάκη ή μήπως στον ηρωικό Παπαφλέσσα ή καλύτερα στη δυναμική Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα; Πράγματι, πολλά ονόματα, πολλοί πρωταγωνιστές, πολλοί ήρωες…Και αντίστοιχα, μεγάλη εθνική υπερηφάνεια.

Το Σκήπτρο της Διχόνοιας

«Οι Έλληνες δεν έχουν συνηθίσει να συζητούν, γι’ αυτό αλληλοσφάζονται», διατεινόταν ο Ιωσήφ Στάλιν. Κι αν σχεδόν σύμπας ο σύγχρονος ανεπτυγμένος δημοκρατικός κόσμος δεν έχει σε μεγάλη υπόληψη το συγκεκριμένο πρόσωπο, ένα από τα κεντρικά πρόσωπα του περασμένου αιώνα, λόγω των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας τα οποία διέπραξε, δύσκολα μπορεί να αντιταθεί κανείς σ΄αυτό του τον ισχυρισμό, ειδικά μάλιστα ως προς το δεύτερό του σκέλος, το οποίο και επιβεβαιώνεται από πληθώρα ιστορικών συμβάντων.