Περί εκλογικού νόμου

Κι ήρθε η στιγμή που το σύνταγμα θα αναθεωρηθεί και από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, άλλωστε, καμία κυβέρνηση δεν θεωρείται επιτυχημένη αν δεν αναθεωρήσει τουλάχιστον μια φορά το σύνταγμα για ψύλλου πήδημα ή αρκετές φορές για να εξυπηρετήσει και το δικό της συμφέρον.

Έτσι, φτάσαμε και στο σήμερα όπου τέθηκε μεταξύ άλλων και το ζήτημα του εκλογικού νόμου. Κοινώς αν και πώς θα μπορέσει να αλλάξει η κατανομή των εδρών στα κόμματα μετά την καταμέτρηση των ψήφων. Αυτή τη στιγμή το εκλογικό σύστημά μας είναι "ενισχυμένη αναλογική με όριο 3%". Έτσι, όλα τα κόμματα με ποσοστό κάτω του 3% δεν μπαίνουν στη Βουλή, ενώ επιπλέον δίνεται ένα μπόνους 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, που ουσιαστικά παρέχει τη δυνατότητα αυτοδυναμίας. Δυνατότητα που δεν θα υπήρχε αν είχε τεθεί σε εφαρμογή η απλή αναλογική.

#fygete

Όλοι θυμόμαστε ότι πριν από μόλις 5 χρόνια, κατά την περίοδο Μαΐου-Νοεμβρίου 2011, οι Αθηναϊκοί δρόμοι -και όχι μόνο- έιχαν κατακλυστεί από τεράστιο πλήθος ανθρώπων. Το κίνημα των "Αγανακτισμένων", δημιουργημένο στα πρότυπα του ανάλογου Ισπανικού κινήματος "Indigniados", είχε βρει ταχύτατα έρεισμα σε άτομα όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων.

Είναι τα βιντεοπαιχνίδια τέχνη;

Πολλές φορές έχει τύχει να ξεκινήσει μια συζήτηση περί τέχνης ανάμεσα σε φίλους. Όλα ξεκινάνε από μια πρόταση για να δει κάποιος μια καλή ταινία και κάπως προχωράει αυτή η συζήτηση. Συνήθως, όταν αναφέρεται κάποιος στην τέχνη το πρώτο πράγμα που θα του έρθει στο μυαλό είναι η ζωγραφική, ή το θέατρο, ή το σινεμά. Εγώ, όμως, θεωρώ τέχνη και τα βιντεοπαιχνίδια, είτε η δραστηριότητα αυτή διαδραματίζεται μπροστά από την οθόνη της τηλεοράσεως, είτε μπροστά από του υπολογιστή.

Εγώ; Να πάω γήπεδο εγώ;

 Αν μου έλεγαν πριν από ένα χρόνο «Ευαγγελία, θα πας στο γήπεδο να δεις αγώνα μπάσκετ και θα σ'αρέσει κιόλας», θα έκανα μία γκριμάτσα δυσπιστίας, θα στένευα τα μάτια και θα έλεγα κοφτά «Αυτό, αποκλείεται». Πού να 'ξερα, όμως, ότι θα έμπαινα στα μουλωχτά σε αγώνα και θα χειροκροτούσα παρέα με τους φίλαθλους του Παναθηναϊκού στην θύρα 13;

Αργεντινή, Βραζιλία και στο βάθος Χιλή και Ουρουγουάη!

Πέρα από το Euro αυτές τις μέρες παίζει και η Αμερική μπάλα. Το Copa America ξεκίνησε και οι ομάδες είναι έτοιμες να διεκδικήσουν ένα κύπελλο γεμάτο εκπλήξεις. Μόνο και μόνο αν αναλογιστεί κανείς ότι ούτε η Βραζιλία ούτε η Αργεντινή πήραν το κύπελλο στις προηγούμενες δύο διοργανώσεις θα καταλάβει ότι δεν υπάρχει κανένα ξεκάθαρο φαβορί.

Muhammad Ali: Ένας Πρωταθλητής, Ένας Θρύλος

     Το 2016 μάλλον είναι η χρονιά των αποχαιρετισμών. Είπαμε αντίο σε αγαπημένους ηθοποιούς, τραγουδιστές και αθλητές. Σήμερα λοιπόν, στις 4 Ιουνίου το 2016 μας πήρε έναν ακόμα μεγάλο αθλητή, μια τρομερή προσωπικότητα.

   

Στην ίδια πισίνα, θα το ξανασηκώσει!

Το 2001 έφτασε στον τελικό του Champions League, εναντίον της Jug, όμως οι διαιτητές του στέρησαν το κύπελλο. Το 2002, εναντίον της Honved αυτή τη φορά, έφτασε ξανά στον τελικό και κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης. Σαν dejavu, σήμερα παίζει τον τρίτο τελικό Champions League της ιστορίας του, στο ίδιο κολυμβητήριο που κατέκτησε το τρόπαιο το 2002, εναντίον της ομάδας από την οποία το έχασε το 2001. Ο  Θοδωρής Βλάχος, που ήταν τότε βοηθός προπονητή του Zoltan Kasas, σήμερα είναι πρώτος προπονητής, και ο δικός του βοηθός, Δημήτρης Κραβαρίτης, ήταν παίχτης σ' εκείνο το θρίαμβο, πριν από 14 χρόνια.

O Μεγαλύτερος Θρύλος...

Και από τα ξημερώματα του Σαββάτου ο αθλητισμός είναι λιγάκι πιο φτωχός. Καθώς ο μεγαλύτερος και καλύτερος πυγμάχος που έχει περάει ποτέ, Muhammad Ali, άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Φοίνιξ, σε ηλικία 74 ετών έπειτα από 32 χρόνια επίπονης μάχης με τη νόσο Parkinson.

10 Λόγοι που αγαπάμε την Αθήνα:

1. Γιατί είναι μια πόλη με ιστορία και αποτυπώσεις πολλών περιόδων . Κλασσική, σε κάποιο (μικρό) βαθμό βυζαντινή, νεοκλασική, ευρωπαϊκή, πασχίζει να αποποιηθεί τον ανατολικό και να ενστερνιστεί το δυτικό της χαρακτήρα, χωρίς να το καταφέρνει. Ξεχνάει μάλλον ότι αποτελεί, αν όχι λίκνο τότε σίγουρα κράμα και των δύο αυτών κόσμων.
   

Γιατί όλα ξεκινούν από την Παιδεία

''Οι γονείς θα πρέπει να πάψουν να θεωρούν - και βεβαίως να προσφωνούν - τα παιδιά τους ως πριγκίπισσες και βασιλόπουλα''
Όταν διάβασα για πρώτη φορά την ανωτέρω πρόταση, θεώρησα ότι πρόκειται για ευφάνταστο τρολλάρισμα κάποιας χιουμοριστικής σελίδας του Facebook. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα στην Ελλάδα της κυβέρνησης Τσιπροκαμμένων έμελλε για ακόμη μία φορά να με διαψεύσει περίτρανα. Πρόκειται για μόλις μία εκ των πολλών εξωφρενικών διατάξεων ενός ιδιότυπου ''συμβολαίου τιμής'', εν είδει όρκου, που καλούνται να υπογράψουν μαθητές δημοτικού (!) στα πλαίσια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που δρομολογεί ο...συμφοιτητής μου στην Νομική Αθηνών (δεν την τελείωσε ποτέ) και εν ενεργεία Υπουργός Παιδείας, Ν. Φίλης.

Ο "Παιδαγωγικός Κώδικας Δημοκρατικού Ανθρωπισμού" θα σώσει την παιδεία μας!

Προφανώς ο παραπάνω τίτλος-δήλωση είναι ειρωνικός. Μόνο ειρωνικοί, όμως, μπορούμε να είμαστε από τη στιγμή που το συγκεκριμένο μέτρο είναι το λιγότερο αστείο. Δεν είναι αστείο επειδή οι λέξεις που μπορούν να χαρακτηρίσουν οι γονείς το παιδί τους πρέπει πλέον να είναι πιο περιορισμένες, αλλά επειδή φέρονται κυρίως στα παιδιά σαν να είναι τελείως ηλίθια.

A Clash of Titans

Έφτασε επιτέλους η στιγμή που οι ανά τον κόσμο μπασκετόφιλοι περίμεναν όλη τη χρονιά. Η σειρά που θα κρίνει το φετινό Πρωταθλητή του ΝΒΑ. Οι δύο κατά τεκμήριο καλύτερες ομάδες της χρονιάς, δυο ομάδες πιο όμοιες από,τι νομίζουμε αλλά και ταυτόχρονα πολύ διαφορετικές συγκρούονται για να κατακτήσουν το δαχτυλίδι του πρωταθλητή σε μια ρεβάνς των περσινών, συναρπαστικών, τελικών.