Τέλος εποχής

Ο Σπανούλης παίρνει τη μπάλα στα χέρια του, με τον Ολυμπιακό να βρίσκεται 2 πόντους πίσω και το χρονόμετρο να γράφει 18 δευτερόλεπτα. Περνάει το κέντρο και απέναντι του βρίσκεται ο Διαμαντίδης. Η αποτύπωση όλου του σύγχρονου ελληνικού μπάσκετ σε μία εικόνα, σε ένα μαρκάρισμα. Ο Σπανούλης σηκώνεται γύρω στα 3 δευτερόλεπτα πριν το τέλος και η κατάληξη γνωστή. Το χει κάνει άπειρες φορές άλλωστε.

Μα για τί να πρωτομιλήσω; Για τις δύο παρατάσεις που έκαναν τον κάθε φίλαθλο να καρδιοχτυπά; Που έλεγες «ας μην τελειώσει αυτό το παιχνίδι να δω άλλο λίγο, ας μη μηδενιστεί το χρονόμετρο».

Να μιλήσω για το πάθος των παιχτών, με χαρακτηριστική μία φάση λίγο πριν το τέλος, με το διαιτητή να έχει σφυρίξει και τον Χάντερ με τον Φώτση να μαλώνουν για το ποιος θα πάρει τη μπάλα;

Να μιλήσω για το τετ-α-τετ Θανάση Γιαννακόπουλου-Σπανούλη την ώρα που ο Χάντερ εκτελούσε βολές, λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος της πρώτης παράτασης και λίγο πριν ο Μάντζαρης μας τρελάνει με τη βόμβα που πέταξε;

Να μιλήσω για την επίσκεψη Δημήτρη Γιαννακόπουλου στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού για να πει «Συγχαρητήρια» και για την επίσκεψη των αδερφών Αγγελόπουλων σε αυτά του Παναθηναϊκού; Ναι, αν και δε θα έπρεπε να μας φαινόταν περίεργο, για την Ελλάδα αυτές οι εικόνες είναι περίεργες. Δυστυχώς, ενώ θα έπρεπε να είναι ο κανόνας.

Να μιλήσω για το Σπανούλη, που για μία ακόμα φορά έδειξε γιατί αυτή τη στιγμή είναι ο κορυφαίος στην Ευρώπη, που απέδειξε για μία ακόμα φορά πόσο τεράστιος είναι και γιατί κάθε ομάδα μοιάζει λογικό να παρακαλούσε να έχει έναν τέτοιο παίχτη στο ρόστερ της;

Να μιλήσω για τους Έλληνες παίχτες που από τη μία μεριά Πρίντεζης, Παπανικολάου, Παπαπέτρου, Αγραβάνης και από την άλλη Παπάς, Χαραλαμπόπουλος, Παπαγιάννης-και ο τραυματίας Γιάνκοβιτς- έδειξαν γιατί η εθνική μας ομάδα έχει πολύ μέλλον;

Πραγματικά φοβερά γεγονότα, μεγάλος τεράστιος τελικός. Από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος όλων των εποχών.

Νομίζω όμως ότι καλύτερα θα ήταν να μιλήσω για το μεγάλο Δημήτρη Διαμαντίδη, που χθες αγωνίστηκε στο τελευταίο επίσημο παιχνίδι του. Αν αρχίσει να αναλύει κανείς την καριέρα αυτού του παίχτη, πρέπει να γράφει ώρες αν θέλει να μην ξεχάσει κανένα από τα κατορθώματα του.

Οι παλαιότεροι μεγάλωσαν με Γκάλη και Γιαννάκη, εμείς με Σπανούλη και Διαμαντίδη. Και το δεύτερο τον είδαμε να παίζει για τελευταία φορά χθές. Πιστός στρατιώτης στην ομάδα του Παναθηναϊκού από το 2004, που μετακόμισε από τον Ηρακλή κατέκτησε 3 Ευρωλίγκες, 9 Πρωταθλήματα, 10 Κύπελλα και με πολλές πολλές άλλες διακρίσεις στο ενεργητικό του, όπως αυτή του καλύτερου παίχτη στην Ευρώπη. Αλλά δε νομίζω ότι αυτοί που τον παρακολουθήσαμε όλα αυτά 

τα χρόνια θα θυμόμαστε τόσο πολύ τους τίτλους του, όσο το μοναδικό τρόπο παιχνιδιού του.

Ένας παίχτης πληρέστατος, που εκμεταλλευόμενος τα μεγάλα χέρια του ήξερε να παίζει φοβερή άμυνα και να κάνει κλεψίματα, να κατεβάζει ριμπάουντ, να βγάζει μαγικές ασσίστ και φυσικά να σκοράρει. Δε θα διαφωνήσω ότι ο Σπανούλης είναι ο απόλυτος κίλερ, άλλα όταν το παιχνίδι κρινόταν στο καλάθι και είχε τη μπάλα στα χέρια του ο Διαμαντίδης ήξερες ότι όποιον κι αν έχει απέναντι του, όσο κρίσιμο ή μη και να ήταν το παιχνίδι, το σουτ αυτό θα έμπαινε. Πολύ πρόχειρα θυμάμαι το τρίποντο στα τελευταία δευτερόλεπτα  μέσα στο Παλάου Μπλαουγκράνα πριν λίγα χρόνια με τον Jawai να τον παίζει άμυνα και το τρίποντο με μισό πόδι, φέτος με τη Λαμποράλ στο δεύτερο παιχνίδι, που έστειλε το παιχνίδι στην παράταση. Παίχτης του προπονητή, παίχτης ,όμως, κυρίως του κόσμου.

Αυτό που τον χαρακτήριζε βέβαια ως αθλητή ήταν η ταπεινότητα και το ήθος του. Δύσκολο να είσαι σταρ και μετριόφρων. «Ξέρω ότι δεν ήμουν κι ο καλύτερος συνομιλητής σας, άλλα έχω μία φιλοσοφία στο μυαλό μου σχετικά με το ποια είναι η σχέση δημοσιογράφου και αθλητή και τι πρέπει εγώ να λέω και να κάνω στις δηλώσεις», είπε στην προχθεσινή συνέντευξη τύπου απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους.

Το μπάσκετ πράγματι έγινε φτωχότερο με την αποχώρηση του Δημήτρη Διαμαντίδη, όπως δήλωσε και ο Γιάννης Σφαιρόπουλος. Δε νομίζω ότι υπάρχει υγιής φίλαθλος που δεν στενοχωρήθηκε με την αποχώρηση ενός τέτοιου παίχτη. Ανεξαρτήτως Ολυμπιακού ή Παναθηναϊκού, ανεξαρτήτως κόκκινου ή πράσινου, δε νομίζω ότι υπάρχει υγιής-πάντα- φίλαθλος, που δε βγάζει το καπέλο σε αυτόν τον παίχτη, που κόσμησε όλα αυτά τα χρόνια τα ελληνικά γήπεδα.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ, λοιπόν, σε έναν παίχτη, που χάρισε μοναδικές στιγμές σε κάθε μπασκετόφιλο.

Υ.Γ. Ας σταματήσουμε να συγκρίνουμε το Σπανούλη με το Διαμαντίδη και ας απολαύσουμε τον πρώτο για όσα χρόνια παίξει ακόμα.

Εικόνα 1:bloq.stoiximan.gr

Εικόνα 2:www.oneman.gr

Επιμέλεια: Χρήστος Κωστόπουλος